La Danĝera Lingvo (Ulrich Lins)

Mi finfine tralegis la libron “La Danĝera Lingvo”!

Se vi ne konas la titolon, tio estas la libro de Ulrich Lins, kio eksplikas, kiel la nazia kaj sovetia reĝimoj subpremis parolantojn de Esperanto en la dudeka jarcento. Ĉi tie mi ne provos diri ĉion, kion tiu libro enhavas, sed mi povas rekomendi ĝi al ĉiuj, kiuj interesas pri la malhela flanko de la historio de la Esperanta movado, aŭ kiuj volas scii pli pri unu malplidiskutita parto de la teruro igita de faŝismaj kaj totalitariaj registaroj. En la malĝoja ĉitaga politika situacio, oni povas pensi, ke taŭgus lerni pli pri tiaj temoj.

De la malpli bona flanko malbonŝance veras, ke la libro estas iomete seka, kaj legi ĝin povas postuli multan tempon kaj memkontrolon, por ne ĉesi legi, kiam la historio estas malekcitema. Mi mem legis nur dek ĝis dek kvin paĝojn tage, sed iam iomete pli. Ĉi tiu libro estis ankaŭ bona lernaĵo de Esperanto, ĉar ĝia lingva enhavo prezentis kelkajn (sed malmultajn) nekonatajn vortojn facile troveblajn de vortaroj, sed ankaŭ estis sufiĉe sekvebla sen la troa uzado de la vortaro.

Se vin interesas legi seriozan sed informplenan libron en Esperanto pri la historio de Esperanto, ĉi tiu libro povas esti bona elekto.

Esperanto en mia Vivo

Hodiaŭ mi skribos ion en Esperanto. En mia urbo estas renkontiĝo de Esperanto en ĉia merkredo, kaj parte tial mi kredas, ke estas bona ideo skribi miajn Esperantajn skribaĵojn en merkredo. Mi faris ĉi tiun decidon ankaŭ, ĉar laŭ mia sinestesio merkredo estas flava, kaj la nomo de Esperanto estas ankaŭ flava (pri la lingvo mem mi ne certas, sed ĝi havas iun maldunklan, malfortan koloron, kaj flava estas maldunkla, malforta koloro).

Ĉe la renkontiĝo ni parolis iomete pri la historio de la lando, en kio ni vivas, kaj ankaŭ pri Hungario kaj la geografio de Budapest. En ĉi tia grupo estas ĉiam iom da krokodilado, kio ne estas problemo por me (mi kredas, ke krokodilado vere evitatas nur ĉe iuj grandaj eventoj kaj inter iuj homoj, kiuj tre malŝatas ĝin), sed mi timas iomete, ke iam al ni alvenos homo, kio ne parolas la krokodilan.

Ekster la renkontiĝoj mia alia ĉiutaga kontakto kun Esperanto venas de la libro La Danĝera Lingvo, kion mi nun provas legi. Ĝia prozo iam estas iomete seka, sed la temo de la libro — la persekutado de esperantistoj sub la naziaj kaj sovetaj reĝistaroj — interesigas min kaj sentas grave en la nuna politika klimo.